donderdag 8 februari 2018

Boekbespreking; Irma Joubert

Ik ben nu toch een boek aan het lezen! Heel bijzonder.
Het is een boek van Irma Joubert; Het meisje uit het verscholen dorp.

Het gaat over de 11 jarige Mentje de Vries, tijdens de oorlog.
Heel bijzonder om in een roman plaatsnamen tegen te komen uit je eigen omgeving. Vaak gaat het om plaatsen als Arkansas, Michigan, Londen,....
Nu begint het verhaal van Mentje in Vierhouten. Vierhouten! Dat ligt op fietsafstand hiervandaan.
Vierhouten, Gortel, Epe. Allemaal bekend terrein. Heb er gewoond. (In Epe)

Mentje woont op een boerderij in Vierhouten. Als haar vader worden opgepakt omdat zij Joden in huis verborgen hielden blijft Mentje alleen achter. Via via komt zij ook in het verscholen dorp terecht. Nu kennen wij dit inmiddels als de hutten in de bossen van Vierhouten waar Joden verborgen werden. Mentje wordt er ook een jaar verborgen gehouden. Daarna wordt het voor haar te gevaarlijk en wordt Mentje naar haar tante gebracht in Arnhem. Daar is zij niet welkom maar moet er toch blijven.
Ze maakt er de slag om Arnhem mee in September 1943. Ze neemt twee gewonde soldaten mee naar het huis van haar tante en verzorgd hen. Wetend dat haar tante dit niet wil. Zo jong als ze is! Mentaal is ze sterker als haar tante.  De laatste winter van de oorlog was erg zwaar voor de stedelingen.  De inwoners van Arnhem moeten verplicht evacueren.

Ook hier is weer een stukje  uit het boek wat dichterbij komt. Ook mijn vader was toen een Arnhems kind en moest evacueren. Ik heb hem er wel eens over gehoord, maar weet het niet zo heel precies meer hoe hij het verteld heeft. Ik ga hem er binnenkort toch weer eens naar vragen.

Mentje stelt voor naar de boerderij te gaan van haar vader. Meer strompelend dan lopend gaan ze daar naar toe. De boerderij is voor haar bekend en vertrouwd. Haar tante, een echte stadse, weet niet goed om te gaan met het boerenleven.
Na de oorlog gaat haar tante weer terug naar Arnhem en Mentje moet mee. Later stuurt haar tante haar naar Zuid Afrika. Hier kwam een van de twee gewonde soldaten vandaan en hij wil voor haar zorgen omdat het in Zuid Afrika op zijn boerderij beter voor Mentje zal zijn als nóg een barre winter in Arnhem. In Zuid Afrika overvalt haar een groot gevoel van eenzaamheid en verdriet. (Toen heb ik maar even gewacht met verder lezen tot ik helemaal alleen was.... werd janken...;-)
Toch raakt ze er gewend en gaat ze zich hechten.

Echt een aanrader dit boek! 
Om zelf te lezen  of cadeau te geven.
Hier kun je er meer over lezen of eenvoudig te bestellen;

dinsdag 6 februari 2018

Weer aan het haken en handwerken.

Ben weer aan het haken geslagen.
Ik weet nog niet precies hoe het gaat worden. Een shirtje of een topje, dat hangt er van af hoeveel katoen ik uiteindelijk zal blijken te hebben. Hoe het uit gaat pakken.
Dit is wat ik heb;

Dit is de steek waar ik mee begonnen ben;


Deze haaksteek heb ik uit een oude Sandra. Een breiblad van mei 1986! Ik gebruik alleen het patroon van de steek, niet van het truitje. Want ik weet niet of ik katoen genoeg heb. Het is een restje die er nog lag. Heb ik genoeg dan wordt het een shirtje met korte mouwtjes, heb ik te kort dan kijk ik of ik er een kleur bij kan krijgen, of wordt het een hemdje.


Ik heb wel meer zulke oude tijdschriften. Het leuke is dat er zo verschrikkelijk veel van vroeger terug komt dat je veel dingen zo opnieuw kunt maken. Veel dingen zijn nu zooo jaren 70! En nu zooo in de mode; macramé, plantenhangers aan het plafond, geknoopte armbandjes. Het haken en breien is ook weer helemaal terug. Het zou mij niet verbazen als straks de Hema breiboeken weer in de winkel liggen!

Ik ben eigenlijk al van kinds af aan bezig met deze dingen. Zelfs toen ze volgens de mode nog oubollig waren. Hierdoor is het voor mij een makkie om dit op te pakken. Een plantenhanger knoop ik zo in elkaar. De technieken zijn niet anders, de materialen wel. De plantenhanger van toen waren van dat stugge harde sisaltouw. Nu gebruik je Zpaggettilint of ander, maar zachter touw dan die harde sisal.

In februari mag ik ook even de creavereniging overnemen van een collega die vertrokken is. Dan ga ik placemats borduren. Dit heb ik jaren geleden eens gedaan op een andere locatie, dus volgende maand daar. Ik heb er geen patroon van, dit gaat gewoon uit de vrije hand. Hoe ik dat ga doen? Net zoals ik dat toen al beschreven heb. Dat lees je als je op deze link klikt.

Zoals bijna alle activiteiten gaan ook deze verenigingen straks over naar vrijwilligers. Dus als jij creatief bent en het leuk vind om dit over te dragen aan ouderen, laat het me dan weten. Misschien kun je met een team creatievelingen de verenigingen laten voortbestaan.

zondag 28 januari 2018

Facebook, een fake wereld en social media, soms genadeloos hard.

Op Facebook doen we er allemaal aan mee; De werkelijkheid een beetje mooier laten lijken dan deze is.
Ik doe er ook aan mee, eerlijk toegegeven. Want onlangs zette ik deze foto op facebook;

Een foto van de koeken die ik voor de huisgroepavond bij ons thuis had gebakken. Een leuk gezicht en uitnodigend.
Maar foto's van de andere voorbereidingen, zoals het moment dat je de wc aan het soppen bent, of dat de stofzuiger midden in de kamer staat, Daar maken we meestal geen foto's van voor op facebook. Die willen we met elkaar ook niet zien. We maken foto's van de gezellige momenten voor op facebook, samen op de foto tijdens een etentje...
Als je je moederziel alleen voelt, zetten we dit vaak niet op facebook.

Doordat we vaak alleen de mooie dingen op facebook zetten creëren we hierdoor een soort schijnwereld waarin alles mooier is.
Via facebook krijgt iemand soms veel felicitaties, maar hebben we elkaar ook opgezocht om in real life te feliciteren? Of een papieren kaartje gestuurd? Een papieren kaartje die je na jaren nog kunt vastpakken en koesteren.

O ja, als we stormschade hebben zetten we dat er ook op, of als de straat blank staat. Dat zijn dan vaak toch weer de dingen die dan meerdere mensen overkomen. Dan lezen we dat bij elkaar en krijgen we een "jij ook?" Of soms een "ik niet gelukkig!" Maar dan gaat het nog om je spullen.
Je gevoelens, die delen we vaak niet op facebook als die niet zo fijn zijn.
Dat "hoort" niet. Als iemand dit wel doet wordt dit vaak genadeloos afgestraft.
 
En zo rol ik al schrijvend van de "mooie" gecreeerde wereld in facebook naar de harde  wereld die we soms tegenkomen in social media. Wat zijn we daarin vaak genadeloos hard voor elkaar. Lekker anoniem wordt er heel fel gereageerd om een vraag of stelling. En heel vaak wordt er dan in de reactie van alles bij gehaald wat niet eens ter zake doet. Bij bloggers onder elkaar gaat het er vrij goed en harmonieus aan toe.  Is mijn ervaring. Komt natuurlijk omdat we bijna allemaal bloggen en vanuit ervaring weten dat het heel fijn is om leuke reacties te krijgen. Er is soms wel verschil in opvatting, maar we slaan elkaar er niet mee om de oren. Bij veel forums zie ik wel eens heel andere dingen! Of bij reacties op nieuwsberichten. Brr!
Door social media worden dingen in de gewone media soms zo groot gemaakt, dat het helemaal een eigen leven gaat leiden. Wordt er van de spreekwoordelijke mug een olifant gemaakt. Men wordt dan bang van die olifant, die eigenlijk maar een mug blijkt te zijn.

Door de social media komen ook mensen dichter bij elkaar, je vindt gelijk gestemden, kunt gemakkelijker patronen en tips uitwisselen. En wat een plezier levert het dan op! Recepten uitwisselen, bloggen, vloggen, foto's delen op facebook, instagram, videogesprek, watt's app en er is nog veel meer.
Een foto van je kleinkind in Canada krijgen die per post zou komen? Dan ben je zo een maand verder. Je vrouw laten weten dat de rit wat langer duurt dan gepland, even een appje..

Veel had ik ook niet gekund zonder al deze social media! Ik ben er blij mee. Jij ook? Welke voordelen en welke nadelen zie jij?







maandag 22 januari 2018

Aan de studie, en uitstelgedrag...

Vandaag heb ik me voorgenomen om de studie weer goed op te gaan pakken. Straks is de studietermijn voorbij en heb ik niet geleerd wat ik wilde.
 Ik ben via E-learning aan het leren; Word en Excel basis en gevorderden, Acces, Outlook en Powerpoint basis.
Vooral van Excel verwacht ik nog veel van te leren.

Maar het gevaar van E-learning is dat je er niet op een vaste avond of dag eropuit moet om erheen te gaan. Er is niemand die tegen je zegt dat je moet beginnen. Vandaag had ik t me voorgenomen.
Maar eerst even dit, dan nog even dat, dan krijg ik telefoon, moet ik even naar de wc,........

En dan heb ik mezelf bij de lurven gepakt en ben ik eindelijk begonnen en zie ik dit voorbij komen;

Twee pimpelmezen! 1 bij de pimpelmezenkast, de ander bij de koolmezenkast.

Tja, dan Moet je toch even de camera erbij pakken....Toch?

Daarna ben ik echt aan de gang gegaan en heb nog wel weer heel wat opgestoken. Ja, zelfs uit de beginnerscursus Word. Ik had verwacht dat ik t meeste wel kende. Ken ik ook, maar werken met tabellen deed ik dus heel onhandig. Nu weet ik hoe dat minder omslachtig kan. Morgen weer verder leren!

donderdag 18 januari 2018

Na de storm, haalde ik de ark van Noach op.

Wat heeft het gestormd vandaag!
Wat was ik blij toen manlief liet weten dat hij ook opeen parkeerplaats was gaan staan met zijn vrachtwagen. Zijn lading was op dat moment niet zo heel zwaar en hij zou de Stichtse Brug over moeten. Ik had op dat moment al de tv aan en had al van alles zien gebeuren. Nu begint het buiten donker te worden en is hij nog onderweg.
Een andere vrachtwagenchauffeur is vandaag omgekomen tijdens de storm. Wat een leed voor zijn familie! Wij gaan er allemaal gewoon vanuit dat je na je werk gewoon thuis komt. Ja, twee keer gewoon in een zin is taalkundig niet helemaal correct, maar benadrukt wel hoe vanzelfsprekend wij dit vaak vinden. De chauffeurs beleven dit zelf niet zo, die zien onderweg genoeg (bijna) misgaan. Geregeld dankt manlief 's avonds voor zijn veilige thuiskomst.
  
Ook al was je lekker thuis vandaag, ik hoop dat je niet al te veel schade hebt! Liever nog helemaal geen schade.
Wij hebben wel wat schade.
Het begon met golfplaten die begonnen te rammelen. Die hebben al eens bij een eerdere storm staan klapperen. Nu zijn ze er echt afgewaaid.


Veel heftiger vind ik het dat de zinken omlijsting om het schuurdak omhoog kwam. Die is later ook voor een deel losgeraakt en verbogen.
Op de foto zie je 'm liggen op het dak.
Gelukkig hebben we een topper van een buurman die een noodreparatie heeft verricht, zodat eventuele waterschade beperkt blijft.


Een paar uurtjes later was de storm weer gaan liggen. Werd het hier zelfs weer even zonnig. Toen ben ik gauw op de fiets gestapt om de ark van Noach op te halen. In onze stad hebben we een weggeefhoek en daar stond dit peuterspeelgoed op. Zó leuk!

Gauw alles een sopje geven en dan kan kleinzoon er mee komen spelen. Hij is gek op dit soort speelbeestjes. Ik heb nu al voorpret bij het idee. Het verhaal van de ark komt later wel. Noach had ook met een storm te maken, eentje die wel heel lang duurde.

Die weggeefhoek regio van facebook is echt een topper. Ik heb er al twee keer iets heel leuks vandaan gehaald. Blij mee.
Nu vind ik wel dat dit ook "verplichtingen" schept... Als ik dingen weg doe staan ze eerst in de gezinsapp van "ik ruim op" Als geen van de kinderen het wil hebben en ik niet verwacht dat verkoop gaat lukken via Marktplaats, gaat het meestal naar de kringloopwinkel. Soms zet ik het op mijn eigen facebook onder vrienden. Zo zijn er ook wel spullen de deur uit gegaan. Ruimt lekker op! Zomaar de kliko in zal ik niet snel doen. Via de kringloop weggeven of weggeven aan de voordeur blijft gewoon weggeven. Ik zal het ook eens via de weggeefhoek gaan doen. Is misschien wel veel leuker; degene die het op komt halen komt er speciaal voor.

Gelukkig word het allemaal veel gewoner om tweedehands te gebruiken. Lang geleden werd ik er nog gek om  aangekeken. Nu vinden de meesten het top om op zo'n manier iets te bemachtigen.


donderdag 11 januari 2018

Activiteitenbegeleider ouderenzorg, wat doe je nu?

Het beroep activiteitenbegeleider ouderenzorg. Bestaat dat nog?

In het verzorgingshuis waar ik werk is het beroep activiteitenbegeleider heel erg aan het veranderen. Misschien wel zichzelf aan het opheffen.

Op de functieomschrijvingen hebben we zelfs al geen activiteitenbegeleiders meer. We hebben enkele dagbestedingscoaches. Zij inventariseren de wensen en mogelijkheden van de cliënt.  De verschillende medewerkers welzijn en activering proberen deze wensen mogelijk te maken.

Zelf ben ik een van de medewerkers welzijn en activering. Geen dagbestedingscoach geworden. Geen activiteitenbegeleider meer. 
Dit houdt in dat wij niet meer zelf de verschillende activiteitengroepen begeleiden, maar we begeleiden de vrijwilligers die dit vroeg of laat van ons gaan overnemen.
De rekenmethode is veranderd, waardoor de deelnemers ook onze lonen in de activiteiten moeten gaan betalen. Hierdoor  worden de activiteiten voor de deelnemers veel te duur. Vanuit de zorgvergoeding/overheid krijgen deelnemers die in het verzorgingshuis wonen wel een vorm van subsidie. Hierdoor lijkt het voor hen of een eerste deel van het aanbod gratis is. Voor verpleeghuisbewoners is weer een andere rekenmethode.
Dus met een team goede vrijwilligers die het aankunnen en -durven om een groepsactiviteit uit te voeren wordt het voor de deelnemers goedkoper.
We zitten nu in de overgangstijd. Van zelf met een groep deelnemers koken, creatief bezig zijn, bloemschikken en al nog meer, begeleiden wij nu vrijwilligers naar zoveel zelfstandigheid dat wij verder achteruit kunnen stappen.

Wat ik er allemaal van vind wil ik nu even in het midden laten.  Vandaar dat ik het hier wat zakelijk en feitelijk heb opgeschreven.

Wat ik nu vooral graag van (oud-) collega's wil horen; Hoe gaat het allemaal bij jullie? Hebben jullie nog iets van activiteitenbegeleiding in het huis? Hoe is  dit nu geregeld? Wat zouden wij van jullie kunnen leren?

Of is het gewoonweg opgedoekt? Is het huis een soort appartementengebouw geworden met zorg aan huis, waar men nog wel in de "grote zaal" of foyer samen al dan niet betaalde koffie kan drinken?

Ben je of was je activiteitenbegeleider, dan hoor ik graag van je!
Ken je iemand die dit is of was, wil je haar dan dit berichtje sturen zodat ik reacties krijg uit het hele land? Alle reacties bij elkaar kunnen misschien een duidelijker beeld schetsen.

zaterdag 6 januari 2018

Belastingtip; je giften periodiek maken haalt de drempel weg.

Onlangs had ik een heel gesprek met een bekend van me. We hadden het over giften geven. Giften die je aan een ANBI instelling, bijvoorbeeld je kerk,  geeft zijn aftrekbaar van de belasting.

Veel mensen weten dit al wel. Vaak doen mensen doen er weinig mee, omdat ze denken dat je het pas mag aftrekken als je boven een drempel uitkomt. Dat je eerst een bepaalde hoge drempel moet halen, en wat er bovenuit komt mag je aftrekken. Dan moet je soms wel erg veel geven voor je in  aanmerking komt voor aftrek.
Maar veel mensen weten niet dat als je belooft om diezelfde gift 5 jaar lang te doen, er geen minimum drempel is. Dan mag je het héle bedrag wat je geeft van de belasting aftrekken.

Ik zal het verder uitleggen.
Een gewone gift;
Er is onderscheid tussen een ANBI (Algemeen Nut Beogende Instelling) en een vereniging. Kijk op de lijst van de belastingdienst of jouw instelling op de ANBI lijst staat. Voor deze uitleg ga ik er even van uit dat je instelling er op staat. Geef je af en toe, dan geldt er een minimum drempel en maximum drempel. Het moet wel een vrijwillige gift zijn, zonder dat je er iets voor terug krijgt. Minimaal moet deze 60,- zijn (Alle giften en instellingen bij elkaar opgeteld.). Daarnaast is die drempel verder afhankelijk van je inkomen. Er is ook een maximum bedrag dat je mag aftrekken. Voor verenigingen mag je geen gewone giften aftrekken, alleen periodiek.
Meer info vind je hier; gewone gift

Periodieke gift;
Stel nou dat je eigenlijk al jarenlang giften aan je kerk geeft. Dan kun je afspreken en beloven dat je een vast bedrag minimaal 5 jaar gaat geven. Dit kan via de notaris, of een formulier via de belastingdienst. Giften die je al hebt gegeven voordat je het vastlegde, tellen niet mee. Dus is het slim om in het begin van het jaar te kijken wat je gaat doen.
Als je dit vastlegt, mag je het volledige bedrag aftrekken. Heb je niet te maken met een minimum drempel of maximum. Stel dus dat je bijna elke week een 2,- muntstuk in de collectezak doet, dan kun je er een periodieke gift van maken. Dit moet dan wel via de bank overgemaakt worden. Achteraf eventueel te controleren door de belasting. Dan kan je 100,- gewoon aan de belasting teruggevraagd worden. De overheid ziet dit dan als een soort subsidie, dus benadeel je er niemand mee. Het mag gewoon van de overheid.
Ook nu moet het weer een ANBI instelling zijn. Of een vereniging. Kijk zelf ook even op de site van de belastingdienst, daar staat het vrij duidelijk uitgelegd.

Ik hoop dat ik jou van dienst ben geweest met deze tip. Geven wordt zo misschien wel een stukje aantrekkelijker.

In deze blog heb ik een paar linkjes geplaatst naar de belastingsite. Ik hoop dat het mag. Ik heb op hun site niet kunnen vinden dat dit niet mag. 
Het zou wel wat zuur zijn als ik je iets minder bekends laat zien wat van de belasting mag, en ik zelf hierdoor in overtreding ben. Wil je me dit dan laten weten als dit zo is?
Heb je nog vragen, stel ze gerust. Ik ben geen belastingconsulent, dus neem t me niet kwalijk als ik het ook niet weet. Als het niet al te ingewikkeld is kom ik een heel eind denk ik.