dinsdag 20 september 2016

Kastindeling aanpassen.

In ons huis zijn 4 grote ingebouwde kasten. 2 op 2 slaapkamers. Op elke kamer een legkast en hangkast.
Op onze slaapkamer wilden we 2 hangkasten, met enkele legplanken. Eerst had ik helemaal bovenin een diepe legplank en daaronder de kledingstang. Omdat ik niet zo groot ben bleek die plank in de praktijk niet zo heel handig. Ik had een krukje nodig om achterop de plank te kunnen komen. Die plank heb ik al maanden geleden weggehaald en de kledingstang bovenin de kast gemaakt. Daar kon ik goed bijkomen.
Die plank heb ik dus onderin de kast erbij gemaakt. En ja, dat heb ik zelf gedaan.

Manlief had het er ook al een paar keer over om  de plank en kledingstang ook in zijn kast te veranderen. Ik had het niet gelijk in zijn kast gedaan. Het was een spontane actie van mij toen. Dan trek ik niet zomaar zijn kast ook overhoop. Hij vond het toch ook wel handig. Het was er alleen nog steeds niet van gekomen. Te vaak kwam er iets anders tussen. Die weekenden en avonden zijn zó kort.
Gistermorgen had ik een klusbui en ben ik begonnen om ook zijn kast te verbouwen. Een andere stang en stangdragers had ik er al voor klaarstaan en was zo geplaatst. Wel moest ik even die stang op maat zagen.

Nu moet ik wel even vertellen dat zoon ook thuis was en gelijk toen ik begon te klussen begon te roepen; "Ooh help, moeder is aan t klussen!"Hij mag me graag een beetje jennen.
Manlief belde me ook toen ik aan het klussen was. Ook hij begon zich hardop af te vragen of het zou lukken, want het was een andere kast. Met die tussenwand en zo...Ja-ah, zei ik, die tussenwand zit nu  aan de linkerkant in plaats van aan de rechterkant.
Vol vertrouwen was ik deze klus begonnen. Maar werd een bonk frustratie; Verkeerde schroeven, niet mijn favoriete model en type.  Boormachine was niet goed opgeladen. Kleine houtboortjes bleken we amper in huis te hebben....
Er zijn verschillende manieren om plankdragers te monteren, maar in deze kast werkt een lat zoals deze het beste, omdat de liggende planken uit 2 losse delen bestaan.
Ik zal je niet elk detail vertellen. Maar ineens werd het 13.00 uur en moest ik me gaan voorbereiden om te gaan werken.
Terwijl deze plank

nog niet goed vast zat. Hij wiebelde. Ik besloot m te fixeren met een flinke dot montagekit. Bleek ook die uitgedroogd.  Toen maar alles laten vallen en een boterham gaan maken om naar mijn werk te gaan.

s'Avonds  heeft manlief met liefde het klusje verder afgemaakt. Heeft even de gaten in het beton groter gemaakt, grotere pluggen en toch weer langere schroeven. En toen was het klusje zó gepiept.
Had ik ook wel gekund, maar ja, ik moest naar mijn werk...;-)

Wie doet bij jullie thuis dit soort klusjes?  Pak jij ook wel eens zoiets als dit op?


woensdag 14 september 2016

Oma zijn.

Vorige week zondag is onze kleinzoon gedoopt.
Onze.
Omdat het een zoon van de zoon van mijn man is, en niet van mijn zoon, ben ik wettelijk, officieel  niet zijn oma. Als je stiefkind een kind krijgt ben je voor de wet niet de oma van dat kleinkind. Dan is het aan de band onderling of je je oma mag, wilt en kunt noemen.  Bij zijn ouders voelde ik geen enkele twijfel of ik straks tegen mijn kleinzoon mag zeggen; Kom maar bij oma. Ik "mag" me van hen gewoon als een echte oma beschouwen.
Straks is het aan het kind; Een kind is heel open en eerlijk in hoe hij deze opa en oma vindt.

Kleinzoon is zondag gedoopt. Wij hebben een boekje cadeau gegeven. Voor het inschrijven heb ik de ouders toch even om bevestiging gevraagd of het goed was dat ik er inzette "van opa en oma."
Voor mij was dit een bevestiging van mijn gevoel. Ik mag gewoon oma zijn. zonder onderscheid van wel of niet officieel.

(Plaatje van het internet)

Kinderen kijken gelukkig dwars door wel of niet officieel heen. Die kijken met hun hart. Ik vertrouw er  helemaal op dat deze ouders hun kind hier in vrij laten. Wat mooi dat ook ik daar naar mag uitkijken en ook nu al van hem mag genieten. Hem ook mag zegenen; een opdracht voor een opa en een oma.



Weer een poging om druivenjam te maken.

Dat kan toch niet zo heel moeilijk zijn om jam te maken? Toch kan er ook veel mis gaan. Heb ik weer mogen ervaren.
Vanmorgen kreeg ik t op mijn heupen toen er alweer een Merel wegvloog uit mijn druiven.
 Ik ga toch weer proberen om er jam van te maken. Vorig jaar heb ik ook een poging ondernomen met geleisuiker. Die jam, of eigenlijk moet ik zeggen gelei, werd te dun. Te dun voor op brood, wel lekker bij ijs, yoghurt of vla. Maar ik wilde t maken voor op brood.
Dus  probeer ik t nu met gewone suiker. Ik heb druiven geplukt en deze eerst een tijdje in het water gelegd om spinnetjes en andere beestjes dood te maken of op de vlucht te jagen.
 Daarna heb ik ze zoveel mogelijk uitgezocht zodat er geen rotte druiven tussen bleven zitten. toen de hele bubs zó in de pan. Met steel en pit. Dit zachtjes laten koken om het sap uit de druiven te koken. (Af en toe heb ik t een beetje aangestampt)

Met een grote zeef boven de litermaat ben ik tot 1 liter sap gekomen. 
Dit weer in een schone pan gedaan, aan de kook gebracht, suiker erbij en ingekookt. Het was mijn bedoeling om dit net zo vlotjes te laten verlopen als ik het nu opschrijf, maar dat deed het niet.
Tijdens het koken wilde ik het geheel nog even omroeren. Ik stak de garde in de pan en woesjh! Een soort explosie in de pan en de boel kookte flink over.


Dus weer overgieten in een andere pan en opnieuw opkoken om het nog wat meer te kunnen inkoken.
Ondertussen had ik de potjes uit de vaatwasser gehaald om te drogen.

Ik heb nu 4 potjes jam/gelei staan. 
Ze staan nog op de kop totdat ze voldoende zijn afgekoeld. 
Een etiketje maak ik eerst gewoon van een stukje schilderstape. Als de gelei goed gelukt is en ik er misschien wel wat van ga weggeven komt er een mooi sieretiketje op. Vandaag nog niet.
Of het geschikt voor op brood is, of weer in het toetje terecht komt weet ik nog niet. Er was wat gelei op een dekseltje geknoeid. Deze lijkt, ook na enkele minuutjes in de koelkast toch weer wat dunnetjes.
:-(
Toch nog niet genoeg ingekookt?
Wie het weet mag het zeggen!




dinsdag 13 september 2016

Fietsplan, deel 2.

Ik heb al eerder geschreven over mijn nieuwe fiets via mijn werkgever. Dat stukje kun je hier lezen. Toen ging het meer over de fiets zelf en mijn oude fiets. Toen ik dat stukje schreef was het feitelijke fietsplan nog niet afgehandeld.
Met mijn leidinggevende was afgesproken dat hiervoor de uren die er nog stonden van voorgaande jaren gebruikt zouden worden.

Vanmorgen had ik een spitochtendje; even spitten in mijn administratie of alles nog klopt. Kloppen de door mij gewerkte uren? Kloppen mijn vakantie uren? Klopt mijn loonstrook? Niet dat ik alles tot op de cent ga narekenen, maar ik controleer altijd wel even de hoofdlijnen. Ik ben dat vanmorgen gaan doen om ook eens te kijken hoe het zit met mijn uren.
Ik heb een min-max contract van 13- 18 uur. De uren boven de 13 uur werden altijd uitbetaald. Het lijkt wel of dit ineens gestopt is!
In juli is er 54.60 uur berekend voor opbouw PFZW: 4,3= 12.70 uur per week.
In augustus is er59.60 uur berekend: 4,3= 13.86 uur per week.
En nou komt het;
In juni heb ik 77.5 uur gewerkt volgens de tabellen.
In juli heb ik 76 uur gewerkt.
In augustus heb ik 84.5 uur gewerkt.
Ik moet er even bijzeggen dat ik voor de 2 weken vakantie in juli 13 uur per week heb gerekend. Dat de urenverrekening altijd een maand later is. Vandaar dat ik juni er bij heb gezet.
Die uren kloppen dus al niet! Ik wacht even deze maand af, en dan ga ik hier achteraan.

Ook zag ik dat de uren van het fietsplan niet kloppen. Er zijn uren van dit jaar verkocht, zoals dat heet. De uren van vorige jaren staan er nog net zo. Hier heb ik al wel een mailtje voor naar de administratie gedaan. Ik heb nog 3 weken gepland staan voor de rest van dit jaar. Het zou toch vervelend zijn al ik straks ineens te kort kom.

Zo zie ik maar weer eens dat het toch goed is om af en toe een spitochtendje te houden. Niet spitten in de tuin, maar in je administratie. Dingen waarvan je verwacht dat het zo gaat lopen als afgesproken, kunnen toch anders verlopen. Dat is ook zo met het aangaan van je contracten voor bijvoorbeeld energie. Gaat het zo als is afgesproken?

Kijk jij ook wel eens je administratie na op deze manier? Wat ben jij toen tegengekomen?

maandag 12 september 2016

Dress red day


Misschien heb je er wel eens van gehoord. Het is nog niet zo heel erg bekend, dus als je er niets van hebt gehoord dan is dat niet zo heel erg verwonderlijk.
Op die dag worden vrouwen gevraagd om iets roods aan te trekken om hiermee aandacht te vragen voor hartonderzoek bij vrouwen.

Vrouwenharten, mannenharten... Als t goed is kloppen ze allebei. Als er iets minder goed gaat reageren ze toch wel zo verschillend dat wetenschappers dit nader willen en moeten onderzoeken.
Als er bij een mannenhart iets niet goed gaat dan reageren mannen over het algemeen vrij vaak op ongeveer dezelfde manier.  Over het algemeen dan.
Het beeld is bij iedereen ook wel heel erg herkenbaar. Vrouwen blijken heel erg andere symptomen te vertonen als er iets niet goed is. Ook reageren vrouwen heel erg anders op de medicijnen die je hart en vaten weer beter moeten maken. Veel medicijnen zijn alleen getest op mannen. Bij vrouwen werken die anders.

Als je dit onderzoek ook belangrijk vind draag dan rood op 29 september, steun de Hartstichting. Je kunt ook steunen door Hartenvrouw te worden.


Natuurlijk trek ik die dag zelf ook iets roods aan. In mijn omgeving maakte ik het tenslotte ook mee.
Het is belangrijk dat de verschillen tussen mannen en vrouwen in dit soort en andere onderzoeken wordt meegenomen. We zijn toch ook verschillend. Ik ben me wel bewust dat het dragen van een rood jurkje of bloesje die dag alleen maar een symbool is, maar toch. Al die rode kleding, of  armbandjes van hartenvrouw, geven toch een steeds duidelijker wordend signaal af.

dinsdag 6 september 2016

Vogels in bad.

Oooh, dáárom is dat vogelbadje zo vaak leeg!


Wat een gespatter en gespet.



Met z'n zessen in één bad. Dat past ook maar net.

zondag 4 september 2016

Een bewoner belazerd. Voldoening.

Elke maandagmiddag mag ik werken bij dementerende ouderen. Zij wonen in een groep met 6 bewoners. Soms mag ik met een van hen op stap, soms ondernemen we iets met de hele groep. Het wordt werken genoemd en ik krijg ervoor betaald, maar het is zeker op maandagmiddag vooral genieten. Wederzijds.

Voor hen is het wonen in een gesloten groep niet altijd genieten. Vooral niet als je naar je werk toe moet en je van de zuster niet weg mag. Hoe moet dat nou?
"Ik moet naar mijn werk toe! Ik moet naar de stad om de school schoon te maken en straks eten koken voor als de jongens thuiskomen. Ik moet opschieten, anders ben ik niet op tijd. Laat me er uit! Als je dan niet mee kunt, geef me dan de code, dan ga ik zelf wel!"

Ik was getuige van deze strijd en onmacht. De verzorgende staat alleen op deze groep. Kan daardoor niet met haar weg. Heeft tevergeefs geprobeerd haar uit te leggen dat het werk niet hoeft omdat de scholen vakantie hebben.

Heb voorgesteld om met deze dame mee te lopen. Dus wij samen richting de stad.
"Zeg je zit me toch niet te belazeren he? We gaan toch wel naar het werk he? Want ik moet die school schoon hebben voor de jongens thuiskomen!"
Ja hoor, ik loop een stukje met u mee, want ik moet ook die kant op. Heb het over haar jongens en die van mij.
100 meter verderop... Zeg, vindt u het goed dat ik bij de supermarkt even een pak vla haal? Die ben ik vergeten en moet ik nog hebben voor het avondeten?
" Je zit me toch niet te belazeren he?  Want de winkels zijn nog tot 7 uur open, je kunt dan ook nog best vla halen."
Ik; Ja dat weet ik, maar ik ben bang dat de winkels wel dicht zijn als we klaar zijn met het werk. 
"Ja dat zou maar zo kunnen. Maar je belazert me niet he?"
Wij een pak vla gehaald een een stukje chocolade om samen te delen tijdens het uitrusten. Op het bankje, met een stukje chocolade begint ze vertellen.   Over vroeger. Over thuis. Langzaamaan verandert haar boosheid en wantrouwen in voldoening van het hele eind lopen.
"Zo hè, hè. Dat was lekker. Ik was moe geworden van dat hele eind lopen. Zullen we nou maar weer terug gaan?" 

Ze kuiert op haar gemakje, moe en voldaan terug naar "huis" naar haar groep.
Ik kuier, minstens even voldaan, met haar mee terug.



woensdag 31 augustus 2016

Watsapp en Facebook gaan jouw gegevens samen delen.

Eind september gaat watsapp gegevens delen met Facebook.
Als je Watsapp vaak gebruikt en wie doet dat niet dan heb je waarschijnlijk al toestemming gegeven. Dan denk je dat het om een gewone update gaat, maar is het ook deze toestemming.

Je hebt op ja gedrukt en Watsapp hiermee toestemming gegeven om gegevens met Facebook te delen. Waarschijnlijk kunnen bedrijven je nu via Watsapp benaderen en zo aanbiedingen en andere vormen van reclame met je delen. 
Ik denk niet dat er hier ook maar een iemand op zit te wachten.  
Gelukkig is het nog geen 30 september en kun je het nog terugdraaien!

Hoe? 
Zo!
 - Open je watsapp app. Op jouw telefoon ziet het er misschien net even iets anders uit. Dat kan.
 - Rechtsbovenaan zie je drie puntjes. klik daarop.
 - Klik dan op Instellingen.

  - Klik dan op Accounts.

 - Klik op het vinkje achter Mijn accountinfo delen. Dit doe je om het vinkje weg te halen! Dan is die toestemming ook weg.

Een vinkje is een oké voor wat er onder staat; Deel mijn accountinformatie met Facebook voor het verbeteren van mijn ervaring met advertenties en producten op Facebook. Ongeacht deze instelling zullen uw chats (Gesprekken) en telefoonnummer niet worden gedeeld op facebook. (Zeggen ze)

  - Klik nog een laatste keer op niet delen. Ze willen zeker weten of jij het niet wilt delen. 

Lukt het niet om je instellingen te veranderen of durf je het zelf niet aan, vraag het iemand in je buurt om t even voor je te doen. Vaak wil men je er wel mee helpen. Succes. 

Heb jij je instellingen al aangepast?

Autorijden. Niet echt mijn ding. Zeg maar.

In april dit jaar hebben we een andere auto gekocht. Ik moet nog steeds erg wennen aan de auto. Hoe komt dat toch? Ik voel me nog steeds erg ongemakkelijk tijdens het rijden. Elke keer is er weer iets wat niet lekker gaat. Het begint eigenlijk al bij het gaan zitten. Omdat  manlief een andere lengte heeft dan ik, moet ik telkens de stoel verzetten. (En hij weer na mij...) Maar de ene keer komt de stoel in laten we zeggen, stand 3, de andere keer in stand 4. De afstand tot de pedalen verschilt hierdoor iets. Daardoor is het pedaalgevoel ook iedere keer net even anders. Het went niet echt.

Zo gebeurt het me wel eens dat me de auto spontaan afslaat, bijvoorbeeld doordat ik niet genoeg gas bijgeef, soms in combinatie met een te hoge versnelling. We hebben er nu wel 6. Vroeger hadden we er 5. Op het dashbord wordt aangegeven dat ik moet doorschakelen of terugschakelen. Werkt ook niet fijn. Ik moet nu veel eerder doorschakelen. Maar ook weer niet te vroeg.
Onlangs gebeurde me dat afslaan midden op een rotonde! En natuurlijk rijdt er dan net iemand pal achter me. We hebben een automatisch stop-start systeem, maar daar krijg ik de bibbers van. Bij mij staat de auto dus niet in de ecostand, dan doet ie dat afslaan nog veel eerder. Het schijnt dat de auto dan vanzelf weer start als ik de koppeling indruk, maar op zo'n moment doen mijn voeten alles tegelijk. :-(

Vanavond was ik even taxi. Ik moest even iemand ophalen. Bij het inparkeren merkte ik dat de draaicircel groter is dan gewend. Moest ik dus weer extra heen en weer steken. En ik heb soms allebei mijn handen nodig omdat mijn hand te klein is om m goed in zijn achteruit te krijgen.
Eenmaal weer thuis werd het donker toen ik mijn wijk weer inreed. Rijdt er iemand achter mij de wijk in. In de achteruitkijkspiegel zie ik alleen 2 stipjes van de koplampen van de auto achter me. Ik zie niet hoe groot de auto is, kan de afstand niet inschatten, hij lijkt vrij dichtbij te rijden. Die spiegel heeft ook snufjes tegen het verblinden. Dit staat aan of uit. Kan ik zien doordat er een lampje brandt onder de spiegel. Uitgeprobeerd of ik dat uit kon zetten. Het lampje gaat uit, maar ik zie verder geen effect. Dus maar weer aangezet.
Bij mij voor de deur wil ik achteruit gaan inparkeren. Slaat de motor weer af. Die andere auto staat nog steeds achter me. Wacht op me. Dit vind ik dus niks. Achteruit inparkeren is nou ook niet mijn favoriete klusje. Dus ik schakel maar gauw naar zijn eerste en rij maar een blokkie om het huis. Ik zet m wel naast het huis. Plek zat. Maar weet ook dat manlief m daar niet graag heeft staan. Het is op de doorgangsroute van fietsende scholieren.
Loop ik naar de voordeur zie ik dat het gewoon de overbuurman was die achter mij reed. En ik de auto ook daar had kunnen zetten. Waarom deed ik dat dan niet?

Dat autorijden houdt me nu wakker. En als je dan toch middenin de nacht aan het modderen bent, komt een simpele opmerking van manlief van vanmiddag naar boven; We hebben 3 standen voor de autoverlichting; Als die op 0 staat dan is de dag-rijverlichting aan, en als die op de A staat dan wordt het licht automatisch sterker naarmate het donkerder wordt. Hij hoorde dit ook vandaag. Nu, midden in de nacht merk ik dat ik dan het woord dagrijverlichting wel ken, maar hoe veel licht geeft dat nou? Zijn dat die kleine lampjes aan de zijkant van de koplampen, of zijn de koplampen gewoon aan maar dan heel zwak? Midden in de nacht de deur uit om dat na te gaan kijken lijkt me nou ook geen succes.

Ik had het boekje er al eens op nageslagen hoe dat zit met die 3 standen voor verlichting. het staat er ook gewoon in het Nederlands, maar veel duidelijkheid gaf dat niet.

Nou ja, veel oefenen dan maar in het autorijden. Morgen zoon weer ophalen uit Zwolle, donderdag naar pa in Epe. En ondertussen hopen dat pa niet naar de Deen in Epe wil met deze auto. Die parkeergarage daar vind ik niks. Ik ben een een keer als passagier in geweest.

Ik moet maar gauw stoppen met schrijven. Straks durf ik niet meer te rijden. Nu midden in de nacht en zo al schrijvend wordt alles nog veel erger. Voelt het nog veel zwaarder.
Eerst maar eens weer gaan slapen en morgen fris weer op. Kan ik weer gaan oefenen.